آرش سيگارچي اعتراف کرد: "من نردبان بودم!" طنزنوشته اي از ف. م. سخن

توضيح: در راستاي اينکه بازداشت آرش سيگارچي، - روزنامه نگار شهرستاني - بيش از حد طول کشيده و خبر مشخصي از نامبرده در اختيار نيست، لذا نگارنده حدس مي زند که بازجويان گمنام ِ شهرستان رشت، منتظر دريافت راهنماي "اعتراف نويسي" از مرکز هستند. نظر به اين که ممکن است به دليل مشغله ي زياد دادستاني تهران و وزارت اطلاعات براي اعزام گروه دوم اکيپ هاي قتل نويسندگان و متفکران مخالف در خارج از کشور، نامبرده در بازداشتگاه ِ رشت از ياد برود و اعترافاتش در اذهان عمومي بي اثر شود، لذا ما در اينجا متني را تهيه و خدمت سربازان امام زمان مستقر در لاکان تقديم مي کنيم تا بلکه کار آرش را زودتر راه بيندازند و آن بنده ي خدا هم هر چه زودتر به سر خانه و زندگي اش برگردد.

بسم الله الرحمن الرحيم
من آرش سيگارچي متاسفانه تحت تاثير برخي القائات دوم خردادي و جبهه ي مشارکت و روزنامه بهار، دچار تندروي هايي شدم، و از نوشتن آن مطالب شرمنده و پشيمان هستم و اميدوارم مورد رافت اسلامي قرار گيرم.

من در همين جا تاکيد مي کنم که در طول مدت بازداشتم، تحت هيچ گونه شکنجه و فشاري نبوده ام و بازجويان عزيز و مهربان، مدام مرا مورد رافت قرار مي دادند. حجم اين رافت ِ اسلامي چنان زياد و غير قابل باور بود که من در عرض يکي دو روز دچار تحول عظيم شدم و از کرده ي خود نادم و پشيمان گشتم. من در فضاي زندان با تفکر در کارهاي گذشته ي خود در يافتم که رفتار ما کورکورانه بوده و از من به عنوان نردبان استفاده مي کرده اند. من هرگز نخواستم که نردبان کسي باشم، اما به خاطر يک لحظه غفلت اين حادثه ي شنيع روي داد.

دوستان جوان من، برادران، خواهران، وب لاگ نويسان
مراقبه کنيد که نردبان نشويد. مراقبه کنيد که سوءاستفاده کنندگان سياسي شما را زير پا نگذارند و از روي تان بالا نروند. من از همين جا لعنت مي کنم هر چه اصلاح و اصلاحات است و سلام مي فرستم به هر چه اصول و اصول گرايي است.

کار من در روزنامه ي "گيلان امروز" و وب لاگ منحوس "پنجره ي التهاب" سياه نمايي بود. من چهره ي نوراني و مقدس شوراي نگهبان را سياه نمايي کردم. من چهره ي نوراني و مقدس حضرت آيت الله جنتي را سياه نمايي کردم. من غلط کردم.

من کارهاي بد ديگري هم کردم که قابل انتشار نيست. به من تلفنگرام زدند – چون ما در رشت هنوز اورکات مان نصب نشده است – که مي روي تهران با فلان زن اصلاح طلب رابطه ي جنسي برقرار مي کني. من اسم اين زن و تفلنگرام زننده را نزديکي هاي انتخابات رياست جمهوري افشا مي کنم. من خواستم بروم ولي رحمت الهي نازل شد و اتومبيل در نزديکي هاي منجيل پنچر گشت و من نتوانستم رابطه ي جنسي برقرار کنم.

به من فاکس زدند که به پراک بروم و با "راديو فردا" رابطه برقرار کنم. دو نفر معلوم الحال با من تماس گرفتند و مرا فريب دادند. من پاسپورت نداشتم و از طريق کافي نت "گيلان نت"، کد محرمانه توسط ياهو مسنجر ارسال کردم تا به سيا در آمريکا خبر بدهند که اگر من نتوانستم بيايم لااقل به يکي دو نفر شاعر مدرن ديگر به جاي من پناهندگي بدهند. من خيلي ممنونم از دوستان شاعر خارج از کشورم که وقتي در سوئيت بودم نوشتند من در حلقه ي زيرزميني شعر مي گفتم و اين نوشته، درهاي رافت اسلامي را به شدت به روي من باز کرد و زمينه هاي دگرگوني از تمام ابعاد من جوشيد.

من اين اعتراف به خطا و گناه را داوطلبانه و بدون هيچ آزار و شکنجه اي به دفتر خبرگزاري فارس تحويل دادم و عاجزانه خواستم تا آن را منتشر فرمايند.

آرش سيگارچي
7 بهمن 1383

[وب لاگ ف. م. سخن]

سلول انفرادی: مساله این نيست

مسعود بهنود

موضوع اصلی ما اندازه سلول نيست، گر يک متر و نيم است و يا سوئيت دلباز. سئوال اينست که اکبر گنجی، ناصرزرافشان، آرش سيگارچی جوانی که جرمش اين است که می نويسد و می گويد، چرا بايد در زندان باشد

اين روزها با بحثی که خانم شيرين عبادی بانوی محترم حقوقدان پيش کشيده اند سلول انفرادی مانند اولين روزهای انقلاب شده است موضوع روز. در آن زمان، سلول انفرادی و شکنجه های جانفرسائی که گفته می شد در زندان های ساواک و کميته ضدخرابکاری اعمال می شود موضوع بحث مردم بود و چنان سخت که مردم اولين منتخبان خود را از ميان کسانی برگزيدند که طول مدت زندانی بودن و شکنجه شدنشان بيش تر بود – البته از ميان زندان ديده و شکنچه شده های مسلمان و وابسته به نهضت اسلامی و گرنه کسانی که همين درد را کشيده ولی از اين گروه بودند نه تنها امتيازی نيافتند که بعدها همان سابقه عليه شان در دادگاه ها موجبی تازه برای محکوميت شد-. زندان چنان عمل منحط و غيرانسانی بود که رهبر انقلاب وعده داد که زندان ها را مدرسه می کند و آيت الله طالقانی از ما خواست که به مهيا شدن موزه اوين ياری برسانيم و هر چه سند و مدرک داريم در اختيار نماينده وی قرار دهيم. شبی که من او را برای ضبط فيلم خاطراتش به زندان اوين خالی از سکنه و سوت و کور بردم. در سلول خودش نشست و حالی گرفت، انگار دلش برای خودش تنگ شد و به شوخی و جدی با اشاره به گرفتاری هائی که همان روزها برای همه پيدا شده بود گفت البته گاهی به نظر می آيد زندان بهتر از بيرون است که ... بماند. اما باری نه آن دغدغه ها که بر جان انقلابيون از زندان انفرادی و شکنجه وجود داشت و در تدوين قانون اساسی هم آثارش پيداست و نه همه ماجراگوئی ها و ابراز نفرت هائی که بر سر زبان ها بود مانع نشد که کوتاه مدتی بعد دوباره زندان ها علم شد که کشوری بی زندان نيست اما مهم تر اينست که باز دگرانديشان و افرادی که مانند حکومت فکر نمی کردند به آن گرفتار شدند.

مقصودم از اين مقدمه اينست که در بحث سلول انفرادی که اين روزها مطرح شده است به نظرم صفت و قيدی جا می افتد و از همين نظر خواست اصلی و اساسی هواداران حقوق بشر ممکن است تبديل به شوخی شود چنان که در بيان مسوولان قوه قضاييه شده است وقتی که به سوئيت های زندان اوين اشاره می کنند و چنانش می گويند که آدمی هوس می کند به خود آن ها پيشنهاد کند که مدتی مرخصی بگيرند و در آن سوئيت ها به رايگان پذيرائی شوند و برای آشکار کردن ارزش کار خود مسوولان را هم چند شبی به آن دعوت کنند. اما اين ها همه شوخی ست و از سرمزاح برای باز کردن کار اصلی از سر.

من واقعيت را از زبان رييس زندان اوين شنيدم زمانی که ما چند نفر – شمس الواعظين و اکبر گنجی و من – در راه بازگشت از اتاق ملاقات و يا ملاقات با وکيل به تصادف زمانی که منتظر مينی بوس بوديم که هر کداممان را به بندمان برساند، در محوطه اوين به هم رسيديم و در حالی که زندان دستور داد که مجال ديدار همديگر را از ما بگيرد به قول رييس زندان اوين نظم را به هم زديم و او را در معضل مواخده فاضی مطبوعات انداختيم. از همين رو به دعوت اين مرد به اتاقش رفتيم و دقايقی درد دلش شنيديم که آدم بدی هم نبود و معلوم شد از نزديکان هيات موتلفه است و اين شغل را نه از سر تخصص که نداشت، بلکه به عنوان شغلی که لابد درآمدش مناسب بود برگزيده و يا به گردن گرفته. کوتاه مدتی بعد از آزادی ما هم برکنار شد. آن جا بود که او ما را گفت زندان را بی انفرادی نمی توان اداره کرد. و نشانی کرد و ما باور کرديم چون به راستی هم در زندان که محل اجتماع بدکارانی است که جامعه از رفتارشان آسيب می بيند کسانی هستند که برای همگان دردسرند. در همان زندان چنان مسائلی می سازند و فتنه ها از وجودشان بر می خيزد که مديريت زندان را جز تنبيه آن ها چاره نمی ماند. آقای ق... برای ما داستان ها گفت که به نظر باورکردنی می آمد که چاره ای جز جدا کردن گردنکشان و بدکاران از ديگر زندانيان نمی ماند.

پس اين که کسی بگويد سلول های انفرادی به سوئيت هایی با وسايل کامل از جمله تلويزيون و کتابخانه و چه و چه تجهيز شده اند، هيچ مايه شوق و تشکر نيست. دست کم برای کسی مانند احمد زيدابادی که در بند عمومی زندان از همبندی و همنشينی با زندانيان بدکار سخت در عذاب بود و خود پيشنهاد می کرد که به انفرادی اش در اندازند، حتما اين سوئيت های با امکانات بهتر از زندان عمومی است. من بعد ها هم به گفته آن مرد [ رييس وقت اوين ] تعمق کردم و از جمله خواندم و ديدم هيچ زندان در جهان نيست که سلول انفرادی نداشته باشد و انداختن زندانيان به آن جا هم از اختيارات اداره زندان است.

اما بحثی که اين روزها مطرح است و بايد باشد زندان – آری اصولا زندان – برای روزنامه نگار و دانشجو و خلاصه کسانی است که حکومت آن ها را به هر دليل دوست ندارد. ما بايد اين بحث را در کشورمان پايان دهيم. در اين راه سلول های انفرادی البته که زجری مضاعف است و با آن ضديت تصميم گيرندگان با انسان و انديشه هايش بيش تر نمايان می شود.

روزگاری گفته می شد که رهبر فعلی جمهوری اسلامی که خود در روزگاران قديم مدتی در زندان بوده است و چند روزی از آن را در سلول انفرادی، حکم داده است که ده روز بيش تر زندان انفرادی در حکم شکنجه است. به همين رو در زمانی که ما از زندان آزاد شده بوديم و به دنبال حکم و دادگاه های – همه قلابی – در راهروهای دادگستری سرگردان بوديم کسانی از محترمين و آزاد انديشان مرا می گفتند نگران نباش که مجلس ششم در حال تهيه طرحی است بر اساس فتوای آقای خامنه ای که هر روز سلول انفرادی، در محاسبه حکم ده روز محاسبه می شود. می گفتند به اين حساب تو مدتی هم طلبکار خواهی شد. من فغانم بلند شده بود از اين استدلال. چرا که انگار گوينده قبول داشت – که کسی نبود قبول داشته باشد – که روزنامه نگار بابت نوشتن مقاله بايد زندانی شود اما مزد سلول انفرادی اش را می تواند بگيرد. امروز هم بر اين نظرم. آمديم و سلول انفرادی را برانداختيم و منتی پذيرفتيم – که من در درست بودن چنين تصميمی ترديد دارم – آن گاه چه پيشرفتی در کار عدل و رعايت حقوق بشر به دست آورده ايم.

به زبان ديگر سلول انفرادی به شرحی که در فيلم ها فراوان ديده ايد در زندان های تمام دنيا وجود دارد، زندان هائی که جای بدکارانی است که جامعه از آزاد بودنشان صدمه می بيند. پس اگر در ايران هم باشد جای عجب و گلايه نيست و ما جامعه مان هنوز بهتر از بقيه جاهای دنيا نشده است. بدکاری را که از وی بوی اشاعه بدکاری و تبانی و گم کردن رد ظلم و جنايت می آيد البته که بايد از ديگران جدا کنند. اما دانشجوئی را که در جلسه ای شرکت کرده و يا در انجمن دانشگده شان عضو بوده و يا در نشريه دانشجوئی مطلبی نوشته نبايد به زندان انداخت، روزنامه نگاری که کاری جز نوشتن مسالمت جويانه ندارد، نبايد به زندان انداخت و يا فعال سياسی که تنها سخن خود را به قصد اصلاح جامعه گفته است نبايد با بدکاران همنشنين کرد چه رسد که از همان بدکاران هم جدايش کنند و چشم بسته به سوراخی درش اندازند.

عدالتی که بنيادش بر تبعيض است که پرداختن به اجزايش کاری بزرگ نيست.

تا سخن خود را از کليت نجات داده و مدلل کرده باشم چون از پرونده ديگران خبر مستقيم ندارم – گرچه در کليت همه بدتر از پرونده من بود – از همين پرونده مثالی می زنم. مقاله ای نوشته بودم خطاب به اوپوزيسيون خارج از کشور و به آن ها انتقاد کرده بودم که شرايط و تحولات کشور را درست دنبال نمی کنند و نمی دانند، در آن مقاله جمله ای هست چنين " فراموش می کنند که بيست سال گذشته و از جمله آن جوان سيه چرده جنوبی امروز پيشينه بيست سال فرماندهی ارتشی بزرگ و هشت سال شرکت در جنگی خونين دارد و در ضمن دکترا گرفته و خود در دانشگاه اقتصاد سياسی درس می دهد" در اين جمله بی دادستان توهين به محسن رضائی فرمانده سابق سپاه پاسداران ديده بود. خنده تان نمی گيرد آيا.

جمله ای داشتم در مقاله ای درباره موضوع آن روزها که گفته منسوب به فرمانده سپاه پاسداران بود که " دست می زنيم و زبان می بريم" من به بيانی که هرگز در آن تعرض و تندی نبوده نوشتم " برای کسی که مهربانی از رويش می بارد، نقل کردن اين که دست می زند و زبان می برد که جمله ای است مخصوص پول پوت و صدام و ديگر سياه رويان تاريخ کاری درست نيست" برای اين جمله به اتهام توهين به مقامات چهار ماه حبس برای من بريدند، و هر چه در دادگاه و بازجوئی ها گفتم اگر اين جمله خوب بود چرا سپاه پاسدران تکذيبش کرده و از روزنامه ها شکايت کرده است، کسی گوش نداد و سخت ترين دشنام ها را در روزنامه هايشان بابت همين شنيدم و بابت همين جمله فيروز اصلانی به عنوان وکيل مدافع سپاه در دادگاه روزنامه جامعه به مدير روزنامه گفت بچه مسلمان توهين کسی را به فرمانده سپاه چاپ کردی که [...] است و از خارج از کشور خانوم به داخل وارد می کند" بعد ها که از او پرسيده بودند اين چه بود فرموده بود مگر نخوانده ای " بهتوهم" را که به معنای آن آمده است در کتاب مقدس که به دشمن اول بهتان بزن و بعد نابودش کن.

حالا خواهش می کنم دقت کنيد به جمله ای از کيهان هم امروز که پنجشنبه اول بهمن سال 83 باشد "تبديل شدن يك شبه بعضي از مسئولان كشور به امپراتور ثروت، از روابط ويژه آنها با توزيع كنندگان ثروت و امكانات ملي و دست بردن در سهم ملت ناشی می شود و جز تبعيض نهادينه شده در مديريت كشور نيست. بيهوده نيست ... مردم می گويند وقتي اينها( بالايي ها) مي خورند، چرا ما[ پائينی ها] نخوريم..."

تصور می کنيد که اگر چنين جمله ای در نوشته ای از زيدآبادی و يا نبوی و يا من بود چند ماه بايد زندان می شديم. به باور من جملاتی که از همه ما ها در دادگاه ها نقل شد در هيچ نقطه جهان باعث گرفتاری نويسنده آن نمی شد ولی اگر چنين اتهامی که کيهان نوشته است در هر کشور آزادی هم بر قلم نويسنده ای می آمد احتمال داشت که از وی شکايت و او محکوم شود. و از اين مثال ها هزاران است. توهين هائی که در همين سال ها به نفر دوم کشور، به نمايندگان مردم، به روزنامه نگارانی دگرانديش و به اصلاح طبان شده است در روزنامه های کيهان و رسالت و نشريات وابسته به مصباح يزدی، در هر جای دنيا گرفتاری داشت. اتهاماتی که بدون پايه و اساس به افراد از هر طبقه در روزنامه های وابسته به حکومت می شود از شمار خارج است و گاه چنان است که به راستی بهت آور می نمايد به زبان آوردن فرمايشان امام جمعه اروميه، آيت الله خزعلی و نويسندگان منصوب به دفتر رهبری، ولی عدالتخانه آيا نظری به آن ها دارد.

پس حتی نمی توانند گفت که اندازه و معيار عدالت و سخت گيری در جمهوری اسلامی برابر با کشورهای ديگر نيست و سقف و خط قرمزی است مصوب و قانونی که به جهت پاک نگاه داشتن جامعه از تهمت و افترا بايد مراعات شود. نه، حکايت در آن است که گروهی تمام ميليون ها ايرانی را دشمن خود و منافع و آرمان های خود می دانند و به دنبال بهانه ای برای حذف آنانند. سلول انفرادی گوشه کوچکی از اين بحث است. اگر پارلمان اروپا اين ظرائف را نمی بيند و يا لزومی در رعايت آن ها در خود احساس نمی کند ما که نبايد به اين دام در افتيم.

اشاره ام به اين است که درقطعنامه اخير پارلمان اروپا عليه نقص حقوق بشر در ايران در ضمن فهرستی که هميشگی است از بستن روزنامه ها ، زندانی کردن بی محاکمه و محاکمات بی وکيل مدافع، شکنجه و آزار و مانند اين ها به مواردی از آزادی روابط جنسی هم اشاره شده است. نتيجه آن که کيهان سرخط داد و روزنامه ها و صدا و سيما يک هفته است به مردم خبر می دهند که پارلمان اروپا به جهت غيرتمندی ما و مخالفات با زنای محارم، جمهوری اسلامی را محکوم کرده است.

درست شبيه به همين خواهد شد وقتی که نماينده حقوق بشر جهانی به تهران می رود و از روی نسخه ما از سلول انفرادی را نشانه بی عدالتی می گويد. در اين حال نمايندگان قوه قضاييه وی را به زندانی می برند و در آن جا بدکارانی را که فراوانند نشان می دهد که حتی زندانيان عادی را آزار می دهند، در زندان مواد مخدر می آورند، به زندانيان ديگر تجاوز می کنند، در زندان چاقو می کشند و ... و به آن ها می گويند چنين کسانی در سلول انفرادی هستند. شما به جای آن بازرس باشيد جز اين که در گزارش خود بنويسيد که در مورد سلول انفرادی توضيحات قانع کننده ای داده شد و از دستور کار حذف گرديد، چه می کنيد.

موضوع اصلی ما اندازه سلول نيست، گر يک متر و نيم است و يا سوئيت دلباز. سئوال اينست که اکبر گنجی، ناصرزرافشان، آرش سيگارچی جوانی که جرمش اين است که می نويسد و می گويد، چرا بايد در زندان باشد. چرا خانم ها مهرانگيز کار، شيرين عبادی و شهلا لاهيجی به زندان و از اتفاق به سلول انفرادی افتادند. انصافعلی هدايت که جرمش فاش و عيان گفتن است، يوسفی اشکوری که جرمش شرکت در کنفرانسی علنی و ابراز نظر و يا اداره دفتر نشر آثار دکتر شريعتی ست، و روزنامه نگارانی که به تازگی از جبس با وثيقه آزاد شده اند و امروز شرح ماجرايشان بر سر زبان هاست ، چرا به زندان رفته اند و می روند. نگرانم که اين در هياهوها گم شود و يا عادی و نهادينه شود انگار که اميد و حنيف و شهرام و روزبه و فرشته و آرش بايد به زندان می رفتند اما لازم نبود به سلول انفرادی افتاده شوند.

[سايت مسعود بهنود]

ما با آرش و آرش ها هستیم

هيات مديره انجمن صنفي روزنامه‌نگاران: بيان شفاف دلايل بازداشت سيگارچي و هدايت از سوي قوه‌ي قضاييه، ايسنا

------------------------------------------                                        --------------------------------------------                     

آرش سیگارچی، طعمه و قربانی تازه! کوروش گلنام

اگر سران دولت پنهان درس آموزی داشتند و از رویدادها و موج نفرت از رفتارهای ضد انسانی خود در درون و برون از مرزها می آموختند، امروز نه مجبور بودند پنهان حکومت کنند و بی پاسدار و نگهبان قدمی بیرون نگذارند و نه اصولن چنین "جمهوری" اسلامی فتنه گر، آشوب طلب و زور گویی بر پا بود. ابراهیم نبوی چه زیبا گفته است که:

"حالا مرتضوی شبیه مجرمی در حال فرار است که شناسایی شده است و مجبور است برای نجات خودش روز به روز قربانیان بیشتری بگیرد. مطمئنم که خودش شبها رویای مرتضوی نبودن را می بیند، اما با مرتضوی بودن چه کند؟" (1)

اما این تنها مرتضوی نیست که مجرم شناسایی شده است و رویای نبودن خود را دارد. این تنها او نیست که برای فرار از چنگال عدالت و نجات جان خویش هر روز به قربانیان بیشتری نیاز دارد. علی خامنه ای و همه دولت پنهان نیز چون او مجرم و پیش از آغاز کار و خودفروختگی آدمی چون او، شناخته شده بوده اند. آنها از همآن زمان که سینما رکس ابادان به آتش کشیده شد، برای گریز از چنگال عدالت و نجات خود، روند سرکوب و کشتار را دنبال کرده اند. این روند امروز که دست های آنها برای همه رو شده است به شیوه های پیچیده تر ی انجام می گیرد. همه می دانیم که در هفته گذشته نازنین شهیدی(شاعر) پس از جشن ادبی کارنامه در تهران و پس از خوردن شام در مهمانی پس از آن، به شکلی بسیار مشکوک و ناگهانی در گذشت و به فاصله دو روز پیکر های بی جان سه دختر خبر نگار: النا درخشان و خواهرها شیوا وشهلا شکاری، بترتیب خبرنگاران روزنامه های افتخار و شرق در خانه ای در تهران نو یافته شد. ظاهرن می خواسته اند شکل حفگی در اثر گاز به آن به دهند اما اولین بر رسی های پزشکی قانونی سخن از آثاری از "خفه کردن" آنها دارد! اگر به آگاهی های بیشتر نیاز باشد مسلمن باید از شبح سعید اسلامی یعنی قاضی سعید مرتضوی و همکار محترمش آقای عنکبوت(حسین ش.) پرسید. و اگر بازهم به آگاهی های بیشتر نیاز بود، هیچ منبعی امین تر و درست تر از بیت رهبری، که کانال اصلی دولت پنهان است، نیست.

در این شرایط بحرانی، یکبار دیگر باید به سردمداران رژیم هشدار داد که آقایان شما چنان بد نام و بد سابقه هستید که هر گونه رویدادهایی از این گونه برای هر اهل اندیشه و تفکر و کوشنده سیاسی، اجتماعی، فرهنگی در ایران روی بدهد، همه نگاه ها به شما در دولت پنهان و گماشتگان خشک مغز و خونریز شما دوخته خواهد شد. پرونده زور و ستم وقلدری و جنایت های خود را هر روز سنگین تر نکنید و از خشم مردم بترسید.
آرش شکارچی قربانی تازه خانه اشباح و خانه عنکبوت است. مردم جهان، سازمان های حقوق بشر و خبرنگاران در سراسر جهان از رویدادها با خبر و بیدار هستند و هر دقیقه از اسارت او را دنبال می کنند. هم چنان که پی گیر اسارت دیگر خبرنگاران، نویسندگان و کوشندگان فکر و اندیشه در ایران هستند. از همآن آغاز دستگیری و اسارت آرش سیگارچی، هم جون دیگر اسیران بی گناه، "جمهوری" اسلامی و دولت پنهان مسئول هر رویداد، آسیب و خسارت جسمی،روحی، حرفه ای و مالی به آنهاست. آدم دزدان و آدمکشان روزی در برابر عدالت قرار گرفته و باید پاسخ گوی این آعمال ضد انسانی خود باشند.

آخرين خبر از بازداشت آرش سيگارچي، سردبير گيلان امروز

طبق آخرین اخبار رسیده توسط پدر آرش سیگارچی، دادگستری رشت، برای سردبیر "گیلان امروز" به اتهام مصاحبه با رادیو های بی بی سی و رادیو فردا قراری به مبلغ دویست میلیون تومان صادره نموده که با توجه به عدم حمایت گسترده از این روزنامه نگار، تهیه مبلغ قرار صادره، از سوی والدین این روزنامه نگار امکان پذیر نمی باشد و اساسا تعیین چنین قراری تنها با هدف در زندان نگه داشتن سیگارچی، آن هم به مدت طولانی صادر شده است.

یاد داشتهای بیژن صف سری

دوستان!

با سلام و احترام به اطلاعتان می‌رسانیم که آرش سیگارچی روزنامه نگار و نویسنده‌ی  ایرانی و یکی از  همکاران ما در حلقه‌ی ادبیات زیرزمینی ایران در روز هجدهم ژانویه به حکم یک دادگاه محلی و تنها به دلیل چند مصاحبه با رسانه‌های خارج از ایران، دستگیر و روانه‌ی زندان شده است. متن خبری که به دست ما رسیده است چنین است:  ا

آرش سيگارچی سردبير روزنامه گيلان امروز طی حکمی به زندان لاکان رشت منتقل شد
آرش سيگارچی روز يکشنبه نيز به دادگاه احضار شد و ادامه اين دادگاه به امروز(دوشنبه) موکول شد. از اتهامات آرش سيگارچی می توان به مصاحبه با راديوفردا و بی بی سی اشاره داشت. آرش سيگارچی هم اکنون در زندان لاکان به سر می برد و احتمال افزايش مدت زمان زندانی شدن وی زياد است.  ا
آرش سيگارچی متولد سال ۱۳۵۷ رشت است. سيگارچی مدت ۳ سال است که سردبير روزنامه گيلان امروز است . هم چنين وی عضو انجمن روزنامه نگاران ايران و عضو روزنامه نگاران بدون مرز جهان است. ا

 نیازی نیست که از این دستگیری به عنوان سندی دیگر برای نقض حقوق بشر در ایران و عدم آزادی بیان یاد کنیم، زیرا در جهان امروز شاید کمتر کسی را بشود یافت که به این امر باور نداشته باشد،ایران کشوری‌ست که بزرگترین زندان روزنامه نگاران در خاورمیانه است و به عنوان یکی از بدترین نمونه‌ها در جهان از آن یاد می شود. از آرش سیگارچی نامه‌ای به دستمان رسیده بود که به یادگار در آرشیو مانیها باقی مانده است و با آنکه او این نامه را برای مریم هوله نوشته‌ است و خود تاکید کرده که برای انتشار نوشته نشده، اما حاوی حقایقی است که فکر می‌کنیم لازم است امروز که در بند است، منتشر شود. به ویژه اینکه نامه به روشنی نشان می‌دهد که او از مدتها پیش به اینکه چه وقایعی در انتظارش است، آگاهی داشته و با این وجود به راهش ادامه داده که این نشان از شرافت حرفه‌ای و انسانی او و روح آزادی‌خواه اوست و گذشته از آن در این نامه دلایل دستگیری و زندانی شدن‌اش را از زبان ِ خودش خواهید شنید. تنها به دلیل شرایط او و به دلیل اینکه مبادا انتشار این مطالب باعث وخیم‌تر شدن شرایط او شود، برخی از نکات و واژه‌ها را از نامه‌اش حذف می‌کنیم: ا

«- من آرش سیگارچی هستم.  روزنامه نگاری که بعد از اردیبهشت سیاه 79 به شهرم رشت بازگشتم. راستش تا تهران بودم خیابان 25 گیشا و عموی 78 ساله ام میزبانم بود او هم بعد از کلی حمالی اش مرد و من بی خانه مان و البته بی پول فقط می توانستم در روزنامه بهار کار کنم. هر چند حقوق کفاف نمی داد اما مهم نبود باید می ماندی کار می کردی . آن افتضاح ... که انجام شد و تغییر قانون مطبوعات را با نامه حکومتی لغو کرد من و بهار با هم تعطیل شدیم.  ا
بله ، آمدم رشت. سه ماه بیکاری و عاقبت یک خبر خوب . هفته نامه ای در گیلان که در زمان انتشار روزنامه صبح امروز ، ضمیمه استانی آن را با عنوان گیلان امروز انتشار می داد خود امتیاز ستانده و قرار است روزنامه شود.  ا
آمدم آنجا . هر چند رشتی بودم اما غریبه به حساب می آمدم بنابراین شدم یک خبرنگار ساده.  ا
هنوز 30 شماره در نیامده بود که سردبیر روزنامه فهمید اینکاره نیست. درست چهار سال پیش بود. رفتم به مدیر مسوول گفتم من روزنامه‌ات را در می آورم . یک برگ چک از فک و فامیل برای ضمانت ، شد اعتباری تا شروع کنم . اعتراف می کنم هیچ نمی دانستم. خب ، تقصیری نداشتم کارم در تهران دو ساعت در پارلمان بود با نوت بوک و دم و دستگاه . مرا چه به چاپ و زینک و لایی زدن روزنامه . یکسالی گذشت تا کار را یادگرفتم . 70 عنوان کتاب خواندم چند تایی ترجمه کردم. شاید کتاب تیتر نویسی که من از انگلیسی ترجمه کردم اولین کار در این باب باشد که بزودی آن را در ایران چاپ خواهم کرد.
به هر حال مدیر مسوول هم از سال 80 مرا  کرد سردبیر روزنامه گیلان امروز . امروز بعد از گذشت 4 سال - دقیقا امشب گیلان امروز چهار ساله می شود- بهترین روزنامه گیلان را انتشار می دهم که البته مدیران وزارت فرهنگ معتقدند بهترین روزنامه محلی کشور  است .

من حالم از همه ی آنهایی که برای رسیدن به اهداف سیاسی روزنامه ها و روزنامه نگاران را نردبان کردند بهم می خورد. شاید اگر آنها نبودند امروز وضع فرهنگ کشور بهتر از این بود . چرا در ایران یک روزنامه هم به تیراژ یک میلیون نسخه در روز عادی نرسیده است؟
جامعه ی ما 15 میلیون دانش آموز دارد بنابراین باید تیراژ کتاب کودک در اینجا 150 هزار نسخه برای هر عنوان باشد. خودمان را به یاد داری ؟ نسل 57 را می گویم. هنوز الفبا را بلد نبودیم حفظ کردن پایتخت کشورها جزو آموزش های اساسی بود و کلاس سوم دبستان عشق خواندن دایره المعارف . کلاس پنجم با تن تن و میلو طی می شد و راهنمایی فصل خواندن رمان های ژول ورن. دبیرستان که می رسیدیم شعر و البته رمان های علمی آیزاک آسیموف . پس چرا بچه های این دوره نمی خوانند.
راستی مریم هوله عزیز . چرا در کشوری که 35 هزار شاعر نو پرداز دارد تیراژ کتاب های شعر هزار نسخه است که البته 200 نسخه معمولا برای جلو افتادن از سهمیه کاغذ کمتر چاپ می شود؟ در فرانسه ی بعد از جنگ هر کتابی  که چاپ می شد 40 هزار حداقل می فروخت اما ما با این همه آداب کهن ، فرهنگ و هزار قلمبه دیگر بویی از توسعه نبرده ایم.
همین آقای... که نوروز پیش من بود می گفت اینجا کتاب من را هزار نسخه چاپ کرده اند حال آنکه من اگر یک داستان کلاسیک ایرانی را در آلمان ترجمه کنم حداقل 20 نسخه منتشر می شود !
بنابراین به من اجازه بده از همه ی آنها که نگاه شان به فرهنگ ناب نیست متنفر باشم.

بی بی سی و رادیو فردا دو رسانه ای هستند که یقینا با اغراض سیاسی تاسیس شده اند. با بی بی سی کمتر ارتباط دارم اما کیوان حسینی و فرین عاصمی بیشتر از پراگ برایم تماس می گرفتند. شاید بخشی از برخورد اخیری که با من صورت گرفت به ارتباط با این دو نفر بود. در حقیقت بخش اعظم اتهامات من ارتباط با رادیو فردا بود. جالب است که بدانی بخشی هم مربوط به سوتی هایی بود که در زمان پخش مصاحبه های من صورت می گرفت. من با اسم مستعار مصاحبه می کردم اما یکهو مصاحبه ای که با اسم آرش سیگارچی انجام شده بود پخش می شد.
باور کن هیچ امیدی به آنها نداشته ام و ندارم. هر چند که بدم نمی آید در یک رسانه فراگیرتر از روزنامه ام مثل رادیو همکاری کنم اما مطمئن باش ماندن در ایران هنوز برای من جایگاهی مهم دارد . یاد گلشیری عزیز به خیر. شبی رادیو فرانسه بین او به عنوان دبیر کانون ایران در داخل و دبیر کانون خارج از کشور مناظره ای گذاشته بودند . آنچه گلشیری را در این مناظره سر بلند کرد این دفاع بود که بابا من می خواهم برای آنچه می نویسم مخاطب داشته باشم . من می خواهم فارسی بنویسم برای مردم ام. نمی خواهم به شما که آنطرف هستید خرده بگیرم اما اینجا ماندن لازم است . حیف که نمی گذارند.
به بحث اصل ای بر می گردم. من انتظاری از رادیو ها ندارم اما بد نیست جنبشی شکل گیرد که آنها را با حقوق شان در قبال مایی که در ایران با هزاران خطر در گیریم ، آشنا کند.

 من در مقطعی ایستاده ام که باید از کشور خودم بروم. اما نمی توانم . به من پاسپورت نداده اند و نمی دهند. تا پیش از این به من گفتند که یک هفته دیگر بیا و هر دفعه همین جواب . اما الان می گویند تو در دادگاه انقلاب پرونده داری . ما به تو پاسپورت نمی دهیم . می گویم خب این را بنویسید ، می گویند این کار را هم نمی کنیم. سعی کردم صدایشان را ضبط کنم دیدم نمی شود.
می دانی برای خروج از کشور به پاسپورت نیاز است . دوستانی در ... منتظرم هستند اما همه ی اینها منوط به اخذ پاسپورت است. عبور قاچاقی یا پاسپورت تقلبی هم ...

پرونده ای که برایم درست کرده اند یک هواست. قرار است در دادگاه انقلاب مطرح شود اما .... ما که با آقایان کنار آمده است حکم سردبیری ام را لغو کرده است. هر چند در روزنامه سردبیر خطابم می کنند اما حق نوشتن واژه سردبیر در روزنامه ، کتیبه ، ستون ها و پای مطلبم را ندارم.
وقتی به ... معترض می شوم که چرا اینگونه ناجوانمردانه با من در نبردید می گویند که شاید ... به این نتیجه رسیده که دیگر تو سردبیر نباشی . وقتی به ... واقعیت را می گوید و اینکه اگر تو را به عنوان سردبیر معرفی کنم گفته اند لغو امتیاز روزنامه حتمی است.
من چرا در این مملکت بمانم. در ایران از دانشگاه اخراج شدم. . کارم را محدود کرده اند و حالا که دارند خفه ام می کنند. ...

 سرت را درد آوردم ، می دانم. حرف زیاد است اما خستگی کار روزانه و البته شرمندگی از گرفتن وت شما اجازه نمی دهد دیگر ادامه بدهم.
چون کامپیوتر خانه ام را در بازرسی از منزلم برده اند از کافی نت این را برایت نوشتم بنابراین به خودت ببخش که ویرایش نشده است.
این نامه برای پابلیش نیست فقط برای مریم هوله است. در ضمن هزارتا سلام به هوم عزیز هم برسان .....

آرش سیگارچی - رشت
 Oct / 2004/ 17»

و در نامه‌ای دیگر که پس از یکی از بازداشت هایش نوشته است:

« شاید دلایل مظلومیت من در بازداشت اخیر دو مورد باشد: اول اینکه در رشت زندگی می‌کنم و بنابراین شهرستانی بودن من کمی مرا از کانون ِ خبر دور می کند،وگرنه من،شهرام رفیع زاده و روزبه ابراهیمی هرسه گیلانی هستیم که آنها در تهران بودند و من در رشت و دیدی که چه پوششی در مورد آنها صورت گرفت! من هم با توجه به اصل ماه پشت ابر نمی‌ماند بالاخره خبرم از طریق رضا معینی نازنین-گزارشگران بدون مرز- افشا شد وگرنه من اینجا در فشار شدیدی هستم.»

آرش سیگارچی همسن انقلاب است، بیست و پنج سال دارد ولی از موفق‌ترین روزنامه نگاران و فعالین عرصه‌ی ژورنالیسم است. پایداری و ایستادگی‌اش در راه تلاش برای آزادی بیان و خبررسانی و اعتقاد زیبایی که به کار فرهنگی ناب دارد، قابل ستایش است. پیش ازین نیز بارها قصد داشته ایم که درباره‌ی فشارهایی که آرش عزیز با آنها دست و پنجه نرم می‌کرد چیزی بنویسیم،کاری بکنیم... اما تنها و تنها تشدید این فشارها که ممکن بود عکس‌العملی در برابر اقدامات ِ ما باشد ازین فکر منصرف‌مان می‌کرد... اما امروز دیگر آرش در بند است! و باید کاری کرد...

در اینجا لازم می‌دانیم که مطلبی را با آن بخش از ایرانیانی که در رسانه‌های فارسی زبان خارج از کشور فعالیت می‌کنند، گوشزد کنیم، برخی از این دوستان گویی هیچ اطلاعی از وضعیت داخل کشور ندارند یا ترجیح می‌دهند که نداشته باشند و وضعیت کسانی را که در داخل کشور زندگی!! می‌کنند را در نظر نمی‌گیرند. لطفن به این موضوع توجه کنید که آنچه شما گاهی به عنوان اشتباه ِ کوچک ِ اداری یا کاری!می‌پندارید برای کسانی که آنسوی مرز زندگی می‌کنند بهای سنگینی در پی دارد. در نامه‌ای که آرش سیگارچی برای ما نوشته ‌است به این نکته دقیقن اشاره شده است که چگونه بی مبالاتی ِ دوستان ِ رادیو فردا به زندانی شدن‌اش انجامید. همانطور که او اشاره می‌کند: «من انتظاری از رادیو ها ندارم اما بد نیست جنبشی شکل گیرد که آنها را با حقوق شان در قبال مایی که در ایران با هزاران خطر در گیریم ، آشنا کند.»ما نیز اعتقاد داریم برای این روشنگری حرکتی لازم است. به رسانه هایی که در این پرونده دخیل بوده اند، خصوصا رادیو فردا هشدار می دهیم که آنها مسئول هر جنایتی هستند که جانیان رژیم اسلامی ممکن است در مورد آرش سیگارچی مرتکب شده باشند و بشوند.

از فعالین و دست اندرکاران ِ سازمان های حمایت از نویسندگان، هنرمندان و روزنامه‌نگاران و حقوق بشر در سراسر جهان و همه‌ی هموطنان و همچنین همه‌ی کسانی که برای آزادی و حقوق انکارناپذیر انسان فعالیت می‌کنند، می‌خواهیم نسبت به این دستگیری سکوت نکنند و اجازه ندهند امواجِ سرکوب ِ روشنفکران و آزادیخواهان بیش از این گسترش یابد!

پیش ازین نیز ما چندین بار در مورد ِ دستگیری ِ نویسندگان و روشنفکران به برخی از مجامع جهانی نامه نوشته‌ایم که جز پاسخ‌های خصوصی نتیجه‌ای در بر نداشته ‌است! پاسخ‌هایی که هیچ تاثیری در بهبود ِ شرایط ِ دستگیرشدگان نداشته و ندارد! با این حال جز این کاری از دست‌مان بر‌نمی‌‌‌‌‌آمد و آزموده را دوباره می‌آزماییم!

به امید روزی که همگان بتوانند آنچه می‌اندیشند بر زبان و کاغذ بیاورند!

مریم هوله و هومن عزیزی

نمونه ای از  نوشته های آرش سیگارچی در مانیها

سایت آرش سیگارچی